:: wikimiki.org ::

Reactiemotor

Reactiemotor

Een reactiemotor is een motor die functioneert door het uitwerpen van materie in een richting, waardoor de motor een impuls krijgt in de tegenovergestelde richting. Zie ook raket. Een eenvoudige toepassing en voorbeeld is het laten wegvliegen van een ballonnetje na het opblazen. Hoe groter de snelheid van het uitstromende gas, hoe efficiënter de motor werkt. De technologie stelt bij raketten grenzen aan de mogelijke temperaturen en drukken. De ionenmotor werkt efficiënter omdat de uitwerpsnelheid veel hoger kan zijn. Categorie:Motortechniek

Raket

Een raket is een vliegend voorwerp dat zijn bewegingsvermogen aan een reactiemotor ontleent, waarvoor de benodigde brandstoffen aan boord van het voertuig worden meegedragen. De raket krijgt impuls naar voren door stoffen (meestal hete gassen) met hoge snelheid naar achteren uit te werpen. Omdat alle benodigdheden voor de motor aan boord zijn en er dus geen atmosferische lucht of zuurstof nodig is, kan een raket ook in vacuüm werken.

Verbrandingsraketmotoren

Raketten werken meestal door middel van de chemische verbranding van een geschikte brandstof (waterstof, benzine, hydrazine) met zuurstof of een ander oxidatiemiddel (bijvoorbeeld vloeibare zuurstof, of waterstofperoxide) hoewel enkele andere reacties theoretisch in aanmerking komen. Van belang bij de keuze van de brandstof is de energie die bij de verbranding van een standaardhoeveelheid brandstof(mengsel) vrijkomt, die meestal wordt aangegeven in de vorm van de specifieke impuls, die een maat is voor de theoretisch haalbare hoeveelheid voorstuwing bij gebruik van die brandstof. Andere overwegingen spelen echter ook een rol, zoals:
- de reactiviteit en giftigheid van de reactieproducten
- de gevaren van de opslag van grote hoeveelheden brandstof
- de benodigde secundaire apparatuur en het gewicht daarvan (bijvoorbeeld pompen voor vloeibare zuurstof) en
- de prijs van het materiaal De chemische reactie die per gewichtseenheid de meeste energie levert, die van fluorgas met waterstof, komt om praktische reden ook niet in aanmerking, aangezien zowel elementair fluor als het reactieproduct waterstoffluoride extreem giftig en corrosief zijn.

Vaste-brandstofraketten

Eenvoudige raketten maken gebruik van vaste-brandstofmotoren, waarbij de aandrijfstof, bestaande uit een oxidator en een brandbare stof, voorgemengd aanwezig is en na ontsteking opbrandt als in een vuurpijl (het oudste bekende type raket). Buskruit is dus de oudst bekende raketbrandstof. Een probleem bij dit soort raketten is de verandering van de vorm van de verbrandingskamer tijdens de vlucht, omdat het vlamfront een wand ervan vormt.

Vorm van de verbrandingskamer

De verbrandingskamer is naar een kant open, waar een straalpijp is geplaatst, die de hete reactiegassen gericht en gecontroleerd laat expanderen waardoor de efficiëntie van de aandrijving toeneemt.

Ionenmotor

Een ander type raket wordt aangedreven door een ionenmotor; hierbij worden zware atomen (bv. van het edelgas xenon) geïoniseerd en door middel van een elektrisch veld versneld. De hiervoor benodigde energie kan bv. uit een batterij of kernreactor komen. Het rendement en de maximale te bereiken snelheden zijn bij dit type aandrijving veel hoger, omdat de xenonionen met een veel grotere snelheid de motor verlaten dan de hete reactiegassen van een verbrandingsmotor. De maximale stuwkracht is echter zeer klein (in de orde van grammen), zodat een dergelijke motor zeer lang aan moet staan om een goed effect te bewerkstelligen. De geringe stuwkracht maakt de motor ongeschikt om wrijving van enig belang te overwinnen; hierdoor werkt dit type alleen in vacuüm.

Raketwapens

Tegenwoordige raketwapens zijn veelal zogenaamde geleide wapens. Tevens kan er onderscheid gemaakt worden naar de tactische rol die een geleid wapen heeft:
- Air-to-Air (AAM):
- Air-to-Ground of Air-to-Surface (ASM):
- Ground-to-Air of Surface-to-Air (SAM) oftewel luchtdoelraketten.
- Ground-to-Ground of Surface-to-Surface (SSM):
- Anti-ship oftewel anti-scheepsraketten. anti-scheepsraket

Spaceshuttle

De Space Shuttle maakt bij de start gebruik van twee vaste-brandstof hulpraketten en is zelf gekoppeld aan een enorme vloeibare-brandstoftank die de interne motoren van de shuttle voedt.

Voor de geschiedenis zie

- geschiedenis van de raket
- vuurpijl
- V-1
- V-2
- Wernher von Braun
- Saturnus V
- Space Shuttle
- SpaceShipOne Categorie:wapen Categorie:Ruimtevaart ja:ロケット ms:Roket

Ionenmotor

Een ionenmotor is een motor die zijn voortstuwingskracht produceert door ionen met hoge snelheid af te stoten. Hoewel het grote publiek de ionenmotor hooguit zal associëren met sciencefiction-series zoals Star Trek, bestaat de ionenmotor wel degelijk. Het principe is al aan het begin van de 20e eeuw bedacht, en wordt sinds een aantal jaren in de ruimtevaart toegepast.

Werking van de ionenmotor

In een ionenmotor wordt brandstof niet verbrand, maar geïoniseerd. De hierbij vrijkomende ionen passeren twee sterk elektrisch geladen roosters en worden daardoor versneld. De kracht die de versnelling van de ionen veroorzaakt een tegenovergestelde reactiekracht, dit is de voortstuwingskracht die de ionenmotor produceert. Als brandstof wordt het edelgas xenon gebruikt. In het verleden is wel geëxperimenteerd met natrium en kwik, maar deze stoffen hadden een eroderende werking op de ionenmotor. De elektrische energie die nodig is voor het ioniseren van de brandstof en het versnellen van de vrijkomende ionen wordt ontleend aan zonnepanelen. In de toekomst worden hier wellicht ook kernreactoren voor gebruikt.

Vergelijking met conventionele raketmotor

Conventionele raketmotoren kunnen in een korte tijd een enorme versnelling geven, maar verbruiken daarbij ook grote hoeveelheden brandstof. De brandstofvoorraad zelf moet evenals het ruimtevaartuig ook voortgestuwd worden. De raketmotoren moeten bestand zijn tegen enorme krachten en hoge temperaturen, wat een stevige (en dus zware) raketmotoren noodzakelijk maakt, die ook voortgestuwd moeten worden. Consequentie hiervan is dat het ruimtevaartuig nog meer brandstof mee moet nemen. Ionenmotoren daarentegen produceren een lage voortstuwingskracht, maar zijn bijzonder zuinig. Ze produceren per kilogram brandstof meer voortstuwingskracht dan conventionele raketmotoren. Ze kunnen op de lange duur dus dezelfde snelheid bereiken, maar met een veel lager brandstofverbruik. Het ruimtevaartuig hoeft dan minder brandstof mee te nemen. Ionenmotoren zijn ook veel lichter van constructie, leggen daarom minder gewicht in de schaal, wat dus weer brandstofbesparing oplevert.

Toepassing

Ionenmotoren zijn door hun lage voortstuwingskracht niet geschikt om ruimtevaartuigen te lanceren, daar zijn nog conventionele raketmotoren voor nodig. Maar zodra het ruimtevaartuig de ruimte heeft bereikt, kan de ionenmotor de voortstuwing in principe overnemen. De ionenmotor kan zeer lang ononderbroken functioneren, desnoods jarenlang. Extreem verre bestemmingen, bijvoorbeeld Jupiter en verder, kunnen met behulp van ionenmotoren aanzienlijk sneller worden bereikt. De ionenmotor is voor het eerst uitgebreid getest door het onbemande ruimtevaartuig Deep Space 1. Deep Space 1 werd door NASA op 24 oktober 1998 gelanceerd en was primair bedoeld om een aantal nieuwe ruimtevaarttechnologieën te testen, waaronder de ionenmotor. Aan het eind van de missie was de snelheid van Deep Space 1 dankzij de ionenmotor met 4,5 kilometer per seconde toegenomen, na verbruik van slechts 81,5 kilogram brandstof. Met een conventionele raketmotor zou met dezelfde hoeveelheid brandstof slechts een tiende van die versnelling zijn bereikt. De Europese Astra 2A satelliet, die tv-signalen doorzendt, is voorzien van een ionenmotor. De wisselende aantrekkingskrachten van de maan en de zon zorgen ervoor dat dergelijke satellieten regelmatig koerscorrecties moeten uitvoeren. De hoeveelheid brandstof die meegenomen kan worden is beperkt, maar doordat de ionenmotor van de Astra 2A veel zuiniger is zal de levensduur van deze satelliet veel langer zijn dan de gebruikelijke periode van ongeveer 10 jaar. De SMART-1 van ruimtevaartorganisatie ESA heeft ook een ionenmotor. De onbemande SMART-1 is op 28 september 2003 gelanceerd en is op weg naar de Maan. SMART-1 doet daar veel langer over dan een ruimtevaartuig met een conventionele raketmotor, maar is veel zuiniger en dus veel goedkoper. NASA werkt aan de ontwikkeling van een ionenmotor die van elektrische energie wordt voorzien door middel van een kernreactor. Dit maakt het gebruik van ionenmotoren voor ruimtevluchten mogelijk naar bestemmingen die zo ver van de zon zijn verwijderd, dat zonnepanelen daar niet genoeg energie kunnen leveren.

Externe links

- http://www.esa.int/export/esaCP/ESAZ2476K3D_Netherlands_0.html Categorie:Motortechniek ja:イオンエンジン

New Temple Church

The Temple Church is a late 12th century church in London located between Fleet Street and the River Thames. It was originally constructed as the church of a monastic complex known as the Temple, the headquarters in England of the Knights Templar. The Temple was the scene of important negotiations leading to the signing of Magna Carta in 1215. After the destruction of the Templar order in the early 14th century, the Temple became Crown property and was let to two groups of lawyers that evolved into the Inner Temple and Middle Temple, which are two of the four Inns of Court. The two Inns both use the church, which is famous for its effigy tombs. It was heavily damaged during the Second World War but has been largely restored. The area around the Temple Church is known as "Temple" and nearby is Temple tube station. It was also featured as part of the novel the Da Vinci Code.

Design and Construction

Da Vinci Code In the mid 12th century, before the construction of the church, the Knights Templar in London had met at a site in High Holborn in a structure originally established by Hughes de Payens. Because of the growth of the order, by the 1160s the site had become too confined, and the order purchased the property of the current site for establishment of a larger compound. In addition to the church, the new compound originally contained residences, military training facilities, and recreational grounds for the military brethren and novices, who were not permitted to go into the city without the permission of the Master of the Temple. The church building comprises two separate sections. The original nave section, called the Round Church, and an adjoining rectangular section, built approximately half a century later, called the Chancel.

The Round Church

nave In keeping with the traditions of the order, the nave of the church was constructed on a round design based on the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem. The nave is 55 feet in diameter is surrounded by the first-ever free-standing dark Purbeck marble columns. It is probable that the walls and grotesque heads were originally painted in colours. It was consecrated on February 10, 1185 in a ceremony by Heraclius, the Patriarch of Jerusalem. It is believed that Henry II was probably present at the consecration. The Round Church contains the marble effigies of nine medieval knights, the most famous of whom is William Marshal, who is enshrined next to his sons. In January 1215 William served as a negotiator during a meeting in the Temple between King John and the barons, who demanded that John uphold the rights enshrined the Coronation Charter of his predecessor Richard I. William swore on behalf of the king that the grievances of the barons would be addressed in the summer, leading to John's signing of Magna Carta in June. William later became regent during the reign of John's son, Henry III, who later expressed a desire to be buried in the church.

The Chancel

In response to Henry III's desire to be buried in the church, in the early 13th century, the choir of the original church was pulled down and a new larger structure, now called the Chancel, was built. It was consecrated on Ascension Day 1240. Although Henry later altered his will with instructions to be interred in Westminster Abbey, one of his sons, who died in infancy, is buried in the Chancel. The chancel comprises a central aisle and two side aisles of identical width. The height of the vault is 36 feet 3 inches. During the bombing raid in World War II (see below), the dark Purbeck marble columns of the Chancel cracked from the intense heat Although they still supported the vault, they were deemed unsound and replaced by replicas. The original columns had a light outward lean, an architectural quirk which was duplicated in the replacement columns.

Early Use by the Templars

The order was very powerful in England during its existence. The Master of the Temple sat in parliament as primus baro (the first baron of the realm). The compound was regularly used as a residence by kings and by legates of the Pope. The temple also served as an early depository bank, sometimes in defiance of the Crown's wishes to seize the funds of nobles who had entrusted their wealth there. The independence and wealth of the order throughout Europe is considered by most historians to have been the primary cause of its eventual downfall .

Later History

After the destruction and abolition of the Knights Templar in 1307, Edward II took control of the church as a Crown possession. It was later given to the Knights Hospitaller, who rented the Temple to two colleges of lawyers. One college moved into the part of the Temple previously used by the Temple's knights, and the other into the part previously used by its priests, and they shared the use of the church. The colleges evolved into the Inner and Middle Temples, two of the four Inns of Court. Following a later agreement in 1608 by James I, the two Inns were granted the use of the church in perpetuity and continue to use the Temple as their chapel to the present day. In 1540, the church became the property of The Crown once again when Henry VIII abolished the Knights Hospitaller in England and confiscated their property. Henry provided a priest for the church under the former title "Master of the Temple". In the 1580s, the church was the scene of the Battle of the Pulpits, a theological conflict between Calvinists and supporters of the Church of England. The church went undamaged in the Great Fire of London in 1666. Nevertheless, it was refurbished by Christopher Wren, who made extensive modifications to the interior, including the introduction of an organ to the church for the first time. The church was restored again in 1841 by Smirke and Burton, who decorated the walls and ceiling in the high Victorian Gothic style, in an attempt to bring the church back to its original appearance. On May 10, 1941, during the height of the Battle of Britain, a German air raid of incendiary bombs set the roof of the Round Church on fire, and the fire quickly spread by wind to the nave and chapel. The organ and all the wood of the church, including the Victorian renovations, were destroyed. During the renovation, it was discovered that the renovations made by Wren in the 17th century were in storage and were replaced in their original position. The church was rededicated in November 1958.

Music at the Temple Church

1958 The church has had a number of famous organists, including the blind organist and composer John Stanley (appointed by the Inner Temple in 1734). A choir in the English cathedral tradition was established at the Temple Church in 1842 under the direction of Dr E J Hopkins, and it soon earned a high reputation. Hopkins was succeeded as organist and Director of the Choir in 1897 by Sir Henry Walford Davies. Walford Davies was in turn succeeded by Sir George Thalben-Ball who held the post from 1923 to 1982. For just three musicians of such distinction to have served between them for a total of 140 years at the church is remarkable. In 1927, the Temple Choir under Thalben-Ball became world famous with its recording of Mendelssohn's Hear my Prayer, including the solo "O for the Wings of a Dove" sung by Ernest Lough. This became one of the most popular recordings by a church choir of all time, and it sold strongly throughout the twentieth century, reaching gold disc status (a million copies) in 1962 and achieving an estimated 6 million sales to date. The choir continues to record, broadcast and perform, in addition to its regular services at the Temple Church. The present Director of Music is Stephen Layton. He was chosen by the composer to give the world premiere of Sir John Tavener's epic "The Veil of the Temple", which took place over seven hours during an overnight vigil in the Temple Church at Easter 2003. The Temple Church's excellent acoustic has also attracted non-church musicians: Paul Tortelier made his recording of the complete Bach Cello Suites there in 1983.

Shakespeare and the Wars of the Roses

In the 16th century play Henry VI, part 1 by William Shakespeare, the church is depicted the scene of the start of the 15th century Wars of the Roses, which in the play began with the plucking of two roses in the Temple garden. In 2002, the Shakespearian tradition was commemorated with the planting of new white and red roses in the modern gardens.

Current Use

The Temple continues to offer regular church services, including Holy Communion on Sunday morning. It also offers regular choral music performances and organ recitals. The church always has two clergy, called the Master and the Reader respectively. The title of the Master of the Temple recalls the title of the head of the former order of the Knights Templar. The present Master of the Temple is The Reverend Robin Griffith-Jones, appointed in 1999.

External links

- [http://www.templechurch.com/ Official website] of the Temple Church
- [http://www.thecyberfarm.com/templars/templarbritain/templechurch/templechurch.htm The Knights Templar at Temple Church in London]
- [http://vrcoll.fa.pitt.edu/medart/image/England/london/Temple-Church/London-Temple-Church.html Images of the Temple]
- [http://www.lodgephoto.com/galleries/uk-london/templechurch/ Colour photographs of Temple Church]

Decyzja o lądowaniu

Na początku 1942 r. sytuacja Read More...

Brzoskwinia (manga)
Brzoskwinia (Peach Girl) to manga typu shoujo autorstwa Miwa Ueda. Komiks ukazuje się w Japoni od października 1997 na łamach magazynu "Bessatsu Friend". W Polsce jest wydawany przez wydawnictwo Egmont Polska.

Bohaterowie

- Momo Adachi - nieśmiała piętnastolat

Położenie

Rogoźno położone jest nad rzeką Wełną (

Położenie

Rogoźno położone jest nad rzeką Wełną (

Reactiemotor

Raket

Verbrandingsraketmotoren

Vaste-brandstofraketten

Vorm van de verbrandingskamer

Ionenmotor

Raketwapens

Spaceshuttle

Voor de geschiedenis zie

Ionenmotor

Werking van de ionenmotor

Vergelijking met conventionele raketmotor

Toepassing

Externe links

New Temple Church

Design and Construction

The Round Church

The Chancel

Early Use by the Templars

Later History

Music at the Temple Church

Shakespeare and the Wars of the Roses

Current Use

External links

See also

Decyzja o lądowaniu

Bohaterowie

Położenie

Położenie