Vayots' Dzor
Vayots' Dzor is one of the provinces of Armenia. It is in the south-east of the country, bordering Azerbaijan. Its capital is Yeghegnadzor.
External links
- [http://www.armeniapedia.org/index.php?title=Rediscovering_Armenia_Guidebook-_Vayots_Dzor_Marz Vayots Dzor Marz Tourist Guide]
Category:Provinces of Armenia
Armenia
The Republic of Armenia, or Armenia (Armenian: , Hayastan, , Hayq), is a landlocked country in the southern Caucasus, between the Black Sea and the Caspian Sea, bordered by Turkey to the west, Georgia to the north, Azerbaijan to the east and Iran (Persia) and the Nakhichevan exclave of Azerbaijan to the south. Armenia is a member of the Council of Europe and the Commonwealth of Independent States and for centuries has been on the crossroads between the West and East.
Origin of the name
The original Armenian name for the country was Hayq, later Hayastan, translated as the land of Haik, and consisting of the name Haik and the Persian suffix '-stan' (land). According to legend, Haik was a great-great-grandson of Noah (son of Togarmah, who was a son of Gomer, a son of Noah's son, Japheth), and according to Christian tradition, a forefather of all Armenians. He is said to have settled below Mount Ararat, travelled to assist in building the Tower of Babel, and, after his return, defeated the Assyrian king Nimrod near Lake Van in present-day Turkey.
Hayastan was given the name Armenia by the surrounding states, as it was the name of the strongest tribe living in the historic Armenian lands, who called themselves Armens. It is traditionally derived from Armenak or Aram (the great-grandson of Haik's great-grandson, and another leader who is, according to Armenian tradition, the ancestor of all Armenians). Some Jewish and Christian scholars write that the name 'Armenia' was derived from Har-Minni, that is 'Mountains of Minni' (or Mannai). Pre-Christian accounts suggest that Nairi, meaning land of rivers, was an ancient name for the country's mountainous region, first used by Greek historians around 800 BC; while the first recorded inscription bearing the name Armenia, namely the Behistun Inscription in Iran, dates from 521 BC.
History
Armenia has been populated by humans since prehistoric times, and has been proposed as the site of the Biblical Garden of Eden.
Armenia was a regional empire with a rich culture in the years leading up to the 1st century, spanning from the shores of the Black Sea to the Caspian Sea and the Mediterranean Sea during the rule of Tigranes the Great.
Armenia's strategic location between two continents has subjected it to invasions by many peoples, including the Assyrians, Persians, Greeks, Romans, Arabs, Turks and Mongols.
In AD 301, Armenia became the first state to adopt Christianity as its official state religion, twelve years before the Roman Empire granted Christianity official toleration under Galerius, and some 30-40 years before Constantine was baptised. There had been various pagan communities before Christianity, but they were converted by an influx of Christian missionaries.
Having changed between various dynasties -- including Parthian (Iranian), Roman, Arab, Mongol and Persian occupations -- Armenia was substantially weakened. In 1500's, the Ottoman Empire and Safavid Persia divided Armenia among themselves.
In 1813 and 1828, present-day Armenia (consisting of the Erivan and Karabakh khanates) was temporarily incorporated into the Russian Empire. After a short-lived independent republic established after the Bolshevik Revolution in Petrograd, Armenia was incorporated into the USSR. Between 1922 and 1936 it existed as the Transcaucasian Soviet Federated Socialist Republic (with Georgia, Armenia, and Azerbaijan), and from 1936 to 1991 as the Armenian SSR.
During the final years of the Ottoman Empire (1915-1922), a large proportion of Armenians living in Anatolia perished as a result of what is termed the Armenian Genocide, regarded by Armenians and many Western historians to have been state-sponsored mass killings. Turkish authorities, however, maintain that the deaths were a result of a civil war coupled with disease and famine, with casualties incurred by both sides. Most estimates for the number of Armenians killed range from 600,000 to 1,500,000, and these events are traditionally commemorated yearly on April 24. Armenians and a handful of other countries worldwide have been campaigning for official recognition of the events as genocide for over 30 years.
Armenia remained preoccupied by a long conflict with Azerbaijan over Nagorno-Karabakh, a mostly Armenian-populated enclave that, Armenians allege, Stalin had placed in Soviet Azerbaijan. A military conflict between Armenia and Azerbaijan began in 1988, and the fighting escalated after both countries gained independence from the Soviet Union in 1991. By May 1994, when a cease-fire took hold, Armenian forces controlled not only Nagorno-Karabakh but also the surrounding districts of Azerbaijan proper. The economies of both countries have been hurt in the absence of a peaceful resolution.
Politics
The Government of Armenia's stated aim is to build a Western-style parliamentary democracy as the basis of its form of government. However, international observers have questioned the fairness of Armenia's parliamentary and presidential elections and constitutional referenda since 1995, citing polling deficiencies, lack of cooperation by the electoral commission, and poor maintenance of electoral lists and polling places. For the most part however, Armenia is considered one of the more pro-democratic nations in the Commonwealth of Independent States.
The unicameral parliament (also called the National Assembly) is controlled by a coalition of three political parties: the conservative Republican party [http://www.hhk.am], the Armenian Revolutionary Federation, and the Country of Law party. The main opposition is comprised of several smaller parties joined in the Justice Bloc.
Armenians voted overwhelmingly for independence in a September 1991 referendum. Levon Ter-Petrossian was president until January 1998, when public demonstrations against his increasingly authoritarian regime and his domestic and foreign policies forced his resignation. In 1999, as the Prime Minister Vazgen Sargsian, parliament Speaker Karen Demirchian, and six other officials were killed in the attack on the National Assembly [http://www.aaainc.org/ArTW/article.php?articleID=468], the country experienced a period of political instability. President Robert Kocharian was successful in riding out the unrest, and currently rules with the support of the parliamentary coalition.
Administrative Provinces
Robert Kocharian
Armenia is divided into 11 provinces (marzer, singular - marz):
#Aragatsotn ()
#Ararat ()
#Armavir ()
#Geghark'unik' ()
#Kotayk' ()
#Lorri ()
#Shirak ()
#Syunik' ()
#Tavush ()
#Vayots' Dzor ()
#Yerevan ()
Geography
Yerevan
Armenia is a landlocked country, lacking a seacoast or port. It is technically part of Asia, however as it also has much in common with Europe, it is sometimes claimed to fall within that continent. It is found between the Black and the Caspian Seas, bordered on the north and east by Georgia and Azerbaijan, and on the south and west by Iran and Turkey.
The terrain is mostly mountainous, with fast flowing rivers and few forests. The climate is highland continental: hot summers and cold winters. The land rises to 4,095 m above sea-level at Mount Aragats, and no point is below 400 m above sea level. Mount Ararat, regarded by the Armenians as a symbol of their land, is the highest mountain in the region and used to be part of Armenia until around 1915, when it fell to the Turks.
Armenia is trying to address its environmental problems. It has established a Ministry of Nature Protection and introduced taxes for air and water pollution and solid waste disposal, whose revenues are used for environmental protection activities. Armenia is interested in cooperating with other members of the Commonwealth of Independent States (CIS, a group of 12 former Soviet republics) and with members of the international community on environmental issues. The Armenian Government is working toward closing its Nuclear Power Plant at Medzamor near Yerevan as soon as alternative energy sources are identified.
Economy
Until independence, Armenia's economy was largely industry-based – chemicals, electronics, machinery, processed food, synthetic rubber, and textile – and highly dependent on outside resources. Agriculture contributed only 20% of net material product and 10% of employment before the breakup of the Soviet Union in 1991. Armenian mines produce copper, zinc, gold, and lead. The vast majority of energy is produced with fuel imported from Russia, including gas and nuclear fuel (for its one nuclear power plant); the main domestic energy source is hydroelectric. Small amounts of coal, gas, and petroleum have not yet been developed.
Like other newly independent states of the former Soviet Union, Armenia's economy suffers from the legacy of a centrally planned economy and the breakdown of former Soviet trading patterns. Soviet investment in and support of Armenian industry has virtually disappeared, so that few major enterprises are still able to function. In addition, the effects of the 1988 Spitak Earthquake, which killed more than 25,000 people and made 500,000 homeless, are still being felt. The conflict with Azerbaijan over Nagorno-Karabakh has not been resolved. The closure of Azerbaijani and Turkish borders has devastated the economy, because Armenia depends on outside supplies of energy and most raw materials. Land routes through Georgia and Iran are inadequate or unreliable. GDP fell nearly 60% from 1989 until 1992–1993. The national currency, the dram, suffered hyperinflation for the first years after its introduction in 1993.
Nevertheless, the government was able to make wide-ranging economic reforms that paid off in dramatically lower inflation and steady growth. The 1994 cease-fire in the Nagorno-Karabakh conflict has also helped the economy. Armenia has had strong economic growth since 1995, building on the turnaround that began the previous year, and inflation has been negligible for the past several years. New sectors, such as precious stone processing and jewelry making, information and communication technology, and even tourism are beginning to supplement more traditional sectors in the economy, such as agriculture.
This steady economic progress has earned Armenia increasing support from international institutions. The International Monetary Fund (IMF), World Bank, European Bank for Reconstruction and Development (EBRD), and other international financial institutions (IFIs) and foreign countries are extending considerable grants and loans. Loans to Armenia since 1993 exceed $1.1 billion. These loans are targeted at reducing the budget deficit, stabilizing the currency; developing private businesses; energy; the agriculture, food processing, transportation, and health and education sectors; and ongoing rehabilitation in the earthquake zone. The government joined the World Trade Organization on February 5, 2003. But one of the main sources of foreign direct investments remains the Armenian diaspora, which finances major parts of the reconstruction of infrastructure and other public projects. Being a growing democratic state, Armenia also hopes to get more financial aid from the Western World.
A liberal foreign investment law was approved in June 1994, and a Law on Privatization was adopted in 1997, as well as a program on state property privatization. Continued progress will depend on the ability of the government to strengthen its macroeconomic management, including increasing revenue collection, improving the investment climate, and making strides against corruption.
Demographics
Armenia has a population of 2,982,904 (July 2005 est.) and is the second most densely populated of the former Soviet republics. There is a serious problem of population decline, with widespread emigration increasing since the break-up of the USSR. A drastically reduced birth rate is not nearly sufficient to keep the population from dropping in the long term. Some observers estimate that as many as one-third of Armenia's population lives in Russia illegally, and that Armenia has no more than about two million residents. Some have observed that this could pose a threat if Azerbaijan, which has had a much less severe problem with demographic decline, seeks to regain its lost territories.
Ethnic Armenians make up 97.9% of the population. Most of Azerbaijan's once sizable population have left since independence, and nearly all of the Armenians in Azerbaijan now live in Nagorno-Karabakh and the occupied territories. There is a large Armenian diaspora, with communities existing all over the world. Kurds make up 1.3%, and Russians 0.5%. There are smaller communities of Assyrians, Georgians, Greeks and Ukrainians.
The predominant religion in Armenia is Christianity. The roots of the Armenian Church go back to the 3rd and 4th centuries. Armenia was the first nation to adopt Christianity as a state religion, in AD 301. Over 95% of Armenian Christians belong to the Armenian Apostolic Church, a form of Oriental (Non-Chalcedonian) Orthodoxy, which is a very ritualistic, conservative church, roughly comparable to the Coptic and Syrian churches. Armenia also has a population of evangelical Protestants, Catholics and followers of the Armenian traditional religion. The Yazidi Kurds, who live in the western part of the country, practise Yazidism. The Armenian Catholic Church is headquartered in Bzoummar, Lebanon.
Ethnic Azeris and Kurds who lived in the country before the Karabakh conflict practised Islam, but most Azeris were driven out of Armenia into Azerbaijan between 1988 and 1991 at the beginning of the conflict. During the same period, Armenia also received a large influx of Armenians scattered throughout Azerbaijan.
Culture
1991, here seen from Yerevan, is the national symbol of Armenia.]]
1991
Armenians have their own highly distinctive alphabet and language. 96% of the people in the country speak Armenian, while 75.8% of the population speaks Russian as well. The adult literacy rate in Armenia is 99% [http://www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/am.html]. Most adults in Yerevan can communicate in Russian, while English is increasing in popularity.
Caucasian hospitality is legendary and stems from ancient tradition. Social gatherings focused around sumptuous presentations of course after course of elaborately prepared, well-seasoned (but not spicy-hot) food. The host or hostess will often put morsels on a guest's plate whenever it is empty or fill his or her glass when it gets low. After a helping or two it is acceptable to refuse politely or, more simply, just leave a little uneaten food.
The National Art Gallery in Yerevan has more than 16,000 works that date back to the Middle Ages. It houses paintings by many European masters. The Modern Art Museum, the Children’s Picture Gallery, and the Martiros Saryan Museum are only a few of the other noteworthy collections of fine art on display in Yerevan. Moreover, many private galleries are in operation, with many more opening each year. They feature rotating exhibitions and sales.
The world-class Armenian Philharmonic Orchestra performs at the beautifully refurbished city Opera House, where you can also attend a full season of opera. In addition, several chamber ensembles are highly regarded for their musicianship, including the National Chamber Orchestra of Armenia and the Serenade Orchestra. Classical music can also be heard at one of several smaller venues, including the State Music Conservatory and the Chamber Orchestra Hall. Jazz is popular, especially in the summer when live performances are a regular occurrence at one of the city’s many outdoor cafes.
Yerevan’s Vernisage (arts and crafts market), close to Republic Square, bustles with hundreds of vendors selling a variety of crafts, many of superb workmanship, on weekends and Wednesdays (though the selection is much reduced mid-week). The market offers woodcarving, antiques, fine lace, and the hand-knotted wool carpets and kilims that are a Caucasus specialty. Obsidian, which is found locally, is crafted into an amazing assortment of jewelry and ornamental objects. Armenian gold smithery enjoys a long and distinguished tradition, populating one corner of the market with a selection of gold items. Soviet relics and souvenirs of recent Russian manufacture—nesting dolls, watches, enamel boxes and so on, are also available at the Vernisage.
Across from the Opera House, a popular art market fills another city park on the weekends. Armenia’s long history as a crossroads of the ancient world has resulted in a landscape with innumerable fascinating archaeological sites to explore. Medieval, Iron Age, Bronze Age and even Stone Age sites are all within a few hours drive from the city. All but the most spectacular remain virtually undiscovered, allowing visitors to view churches and fortresses in their original settings.
The American University of Armenia has graduate programs in Business and Law, among others. The institution owes its existence to the combined efforts of the Government of Armenia, the Armenian General Benevolent Union, USAID, and the Boalt Hall School of Law at the University of California at Berkeley.
The extension programs and the library at AUA form a new focal point for English-language intellectual life in the city. Many of the country’s most successful young entrepreneurs are graduates of this institution.
See also
- Artsakh
- Armenian people
- Armenian Genocide
- Castles of Armenia
- Hayastani Azgayin Scautakan Sharjum Kazmakerputiun - the Armenian National Scout Movement
- Nagorno-Karabakh
- Public holidays in Armenia
- Music of Armenia
- Armenian needlelace
- List of Armenians
- Khachkars - intricate Armenian knotwork crosses
Miscellaneous topics
- Communications in Armenia
- Foreign relations of Armenia
- Military of Armenia
- Transportation in Armenia
External links and references
- [http://www.armenica.org Armenica.org: History of Armenia]
- [http://www.ArmeniaNow.com Armenia Now, edited by John Hughes]
- [http://www.theforgotten.org The Armenian Genocide in English, Spanish, French, German, Italian, Turkish, Russian]
- [http://www.twentyvoices.com Life stories of twenty survivors of the Armenian Genocide]
- [http://www.genocide.ru The Armenian Genocide in Russian]
- [http://www.circle.am circle.am statistic of internet resources about Armenia]
- [http://www.hayastan.com Most visited (22million since 3 years) Armenian portal in Internet , with news and discussion board, armenian-english online translator etc](Armenian,Russian,English)
- [http://www.armeniapedia.org Armeniapedia.org - the Armenian Wiki]
- [http://hayastan.republika.pl/armenia.htm Site about Armenia. There is a general information about Armenia, mount Ararat (Masis), photogallery, etc.](Armenian, English, Polish)
- [http://www.armgate.com/ Armenian News and pictures of Churches and Ararat Mountain]
- [http://www.armeniasearch.com/ Armenian Search Engine and Directory]
- [http://www.armenianhouse.org Armenian literature and history]
- [http://www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/am.html CIA - The World Factbook -- Armenia]
- [http://www.gov.am/enversion/index.html Government of Armenia]
- [http://www.armeniachat.com Armenia Chat]
- [http://www.loc.gov/rr/international/amed/armenia/armenia.html Library of Congress Portals on the World - Armenia]
- [http://www.caucaz.com/home_uk Caucaz.com : Weekly online publishing articles and reports about Armenia and South Caucasus. Available in English and French]
- [http://www.atlas-of-conflicts.com/areas/armenia-and-karabakh/ Atlas of Conflicts: Historical Maps of Armenia]
- [http://www.groong.org Armenian News Network - Groong]
- [http://www.haias.net Virtual Armenia] (English, Deutsch)
- [http://www.armeniainfo.am Armenia information]
Category:Caucasus
Category:CIS
Category:Southwest Asian countries
Category:Landlocked countries
zh-min-nan:Hayastan
ko:아르메니아
ms:Armenia
ja:アルメニア
simple:Armenia
th:ประเทศอาร์เมเนีย
Yeghegnadzor
Yeghegnadzor ("Եղեգնաձոր" in Armenian) is the capital of the Armenian province of Vayots' Dzor. It is famed for the wines produced in the area.
External link
- [http://www.cilicia.com/armo5_yegh.html Cilicia.com entry on the region]
Category:Cities and towns in Armenia
Category:Provinces of ArmeniaProvinces of Armenia
Category:First-order administrative divisions
Armenia
Category:Geography of Armenia
Category:Subdivisions of Armenia
Category:Armenia
Meinoud Rost van Tonningen
Meinoud Marinus Rost van Tonningen (Soerabaja 19 februari 1894 – Scheveningen 6 juni 1945) was een Nederlands politicus die als voorman van het Nederlandse nationaal-socialisme tijdens de Tweede Wereldoorlog vergaand collaboreerde met de Duitse bezetters.
Jeugd
Rost van Tonningen werd geboren in Soerabaja in het voormalige Nederlands-Indië (thans Indonesië); hij was de zoon van KNIL-generaal Marinus Bernardus Rost van Tonningen, die zich in de strijd op o.a. Lombok, Atjeh en Bali had onderscheiden. Na de HBS te hebben doorlopen ging hij na een aanvankelijke start op een ingenieursopleiding (Delft) rechten studeren in Leiden waarin hij later promoveerde.
Ontwikkeling tot fascist
Van 1923 tot 1928 en van 1931 tot 1936 was hij vertegenwoordiger van de Volkenbond in Wenen, aanvankelijk in een ondergeschikte, later in een leidende functie, om toezicht te houden op het Oostenrijkse financiële beleid. In dit land ontwikkelde hij steeds sterkere antisemitische en anticommunistische denkbeelden.
In Oostenrijk raakte hij ook goed bevriend met de in 1934 vermoorde kanselier Engelbert Dollfuss met wie hij echter van mening verschilde over of Oostenrijk zich wel of niet bij Duitsland moest aansluiten; Rost van Tonningen zag namelijk niets in een verbod op deze zogeheten Anschluss.
NSB-lid
Toen Rost van Tonningen in 1936 terugkeerde uit Oostenrijk scheidde hij niet alleen van zijn eerste vrouw Mary Gordon Hasselbach maar werd hij ook direct (zelfs op dezelfde dag, 7 augustus 1936) lid van de NSB. Bij de verkiezingen won hij een zetel in het parlement en voor deze partij werd hij fractievoorzitter in de Tweede Kamer.
Daarnaast was hij hoofdredacteur van Het Nationale Dagblad geworden, het partijorgaan van de NSB, dat hij tot leedwezen van de overige NSB-kopstukken vooral maakte tot een spreekbuis van zijn eigen ideeën. Rost van Tonningen was een vooral op Duitsland en de 'groot-Duitse gedachte' georiënteerde nationaal-socialist terwijl Mussert meer affiniteit had met het fascisme van Mussolini.
Het was vooral door zijn groeiende invloed dat vanaf circa 1936 de NSB steeds openlijker antisemitisch werd. Op het gebied van het nationaal-socialisme en het antisemitisme was hij namelijk feller en gedrevener dan NSB-leider Anton Mussert (1). Vanwege Rost van Tonningen liep de NSB hoe langer hoe meer in de pas met haar Duitse zusterpartij de NSDAP.
In 1939 richtte hij de Mussert-garde op, een paramilitaire organisatie die naast de Jeugdstorm bestond maar minder succesvol was dan deze. Veel leden werden later wel naadloos lid van een Nederlandse tak van de SS. Rost van Tonningen's eigen verzoek om lid van de Nederlandse SS-afdeling "Westland" te mogen worden werd echter in eerste instantie afgewezen omdat hij door zijn geboorte in Indonesië geen goede stamboom kon overleggen waaruit bleek dat zijn familie de afgelopen 150 jaar van zuiver bloed was geweest (niet omdat hij indonesisch bloed had maar gewoon omdat de burgerlijke stand door de oorlogsomstandigheden niet toegankelijk was). In 1944 meldde hij zich opnieuw aan en werd nu wel aangenomen.
Carrière tijdens de bezetting
Liquidator van de socialisten
Op 20 juli 1940, in de periode na de machtsovername door de Duitsers na de geslaagde Duitse aanval op Nederland, werd Rost door Seyss-Inquart benoemd tot liquidatie-commissaris van alle marxistische organisaties, waaronder met name de SDAP en de daarbij aangesloten vakbonden, en de CPN (2), (3). De CPN moest geliquideerd worden, de SDAP moest gelijkgeschakeld worden met de NSDAP (d.w.z., geïntegreerd in de NSDAP). Dit draaide uit op een grote mislukking, daar de SDAP zelf het grootste deel van de partijadministratie heeft vernietigd, het partijbestuur zijn medewerking weigerde en mondeling op gewestelijke bijeenkomsten heeft meegedeeld dat niet met de Duitsers meegewerkt zou worden. Vervolgens probeerde Rost de gewestelijke besturen voor zich te winnen.
Uiteindelijk lukte het hem om Tjerk van der Zee voor zijn karretje te spannen, die vooral bevreesd was voor zijn inkomen, zoals hij (in Rosts aanwezigheid) tegen een gewestelijke SDAP-bestuurder fluisterde: 'ik doe het waarachtig ook niet voor mijn plezier' (4).
Bij verschillende andere verenigingen kreeg Rost al helemaal geen poot aan de grond, zoals bij de Bond van Vrouwenclubs en de AJC.
Tijdens een radiotoespraak van 22 september 1940 liet Rost weten dat er een nieuwe socialistische jeugdbeweging voort zou komen uit de Arbeiderssportbond. Eerder genoemde Tjerk van der Zee zat hier in het hoofdbestuur en de voorzitter was afkomstig uit Duitsland. De leden en afdelingen verdwenen echter, de voorzitter keerde zich, na aanvankelijk tegemoetkomend te zijn geweest, tegen Rost van Tonningen.
De bonden van arbeidersmuziek- en zangverenigingen besloten wel door te gaan. Toen zij later verplicht werden om zich bij de Kultuurkamer aan te sluiten, hebben de meeste zichzelf alsnog opgeheven.
Het Instituut voor Arbeidersontwikkeling hield ook de eer aan zichzelf: in november 1940 verscheen de laatste uitgave van verenigingsblad De Toorts met daarin een artikel 'Ten Afscheid'. Wel kon een deel van de bezittingen van het Instituut worden overgenomen, de zgn. Natuurvriendenhuizen, waarmee later goede sier gemaakt werd om te laten zien hoe goed zij het met de arbeiders voor hadden.
Met de VARA had Rost meer succes. Het Vara-bestuur voelde niet voor opheffing, ondanks druk van SDAP-notabelen zoals Vorrink en Drees. Hiermee kwam de zowel in ledenaantal, in vermogen, als in functie belangrijkste nevenorganisatie van de SDAP in handen van de bezetter. Omdat de medewerking aan de gelijkschakeling uiteindelijk toch minimaal was, moet dit ook als een mislukking gezien worden (5). Overigens gebeurde dit buiten de Rundfunkbetreuungsstelle om (de organisatie verantwoordelijk voor de gelijkschakeling van de omroepen).
Op 5 juli 1941 werd de SDAP dan uiteindelijk ontbonden, samen met de meeste andere nog bestaande politieke partijen.
Verantwoordelijk voor de Nederlandse financiën
Op 26 maart 1941 werd Rost benoemd tot secretaris-generaal van Financiën en tot president van De Nederlandsche Bank. Onder zijn leiding sloegen de Duitsers Nederland aan voor de kosten van de bezetting. Het totale bedrag werd na de oorlog door de Nederlandse regering geraamd op 9.488.000.000 Reichsmark, hiernaast bestonden nog voor 5.750.000.000 RM vorderingen van Nederland op Duitsland die nooit terugbetaald zijn, zodat er in totaal 14.500.000.000 RM naar Duitsland is gevloeid. (Ter vergelijking, voor Frankrijk 43.250.000.000, voor België 11.070.000.000)
Op 1 april 1941 was de deviezenbarrière tussen Nederland en het Derde Rijk al uit de weg geruimd, op 1 september 1941 vervielen de laatste praktische belemmeringen. Dit betekende dat de Duitsers goud van de Nederlandse Bank konden omruilen tegen papieren Reichsmarken. Omdat de collega's van Rost in de andere bezette gebieden niet zo enthousiast met de Duitsers meewerkten, bleven de deviezenbarrières daar wel bestaan, zodat Nederland de Reichsmarken niet kon gebruiken om het betalingsverkeer met die landen af te wikkelen. Daarnaast werden Reichsmarksaldo's van andere landen eveneens in Nederland ingebracht. Duitsland, Denemarken, Hongarije en Frankrijk hebben zo hun vooroorlogse schulden aan Nederland in Reichsmarken afbetaald. Dit en de aankoop door de Duitsers van goederen in Nederland met Reichsmarken leidde ertoe dat het saldo van Reichsmarken bij de Nederlandse Bank steeg van 83.000.000 (eind maart 1941) tot 3.646.000.000 (eind september 1943). (6)
Rost bleef intussen maar Nederlands geld bijdrukken. Dit alles heeft tot een grote inflatie geleid. (7)
De Nederlandse Oostcompagnie
In zijn hoedanigheid van secretaris-generaal voor Bijzondere Economische Aangelegenheden was Rost betrokken bij het opzetten van de Nederlandse Oostcompagnie, een organisatie die voor de wederopbouw in de Oekraïne moest gaan zorgen. De werkzaamheden van de Oostcompagnie kunnen alleen maar als een mislukking getypeerd worden.
De ondergang begint
Op Dolle Dinsdag (5 september 1944) was Rost van Tonningen gevlucht. Enkele dagen later dook hij weer op. Op 28 december 1944 ontsloeg Mussert Rost als plaatsvervangende leider van de NSB, nadat de laatste in De Waag een artikel had geschreven waarin hij de overgang van de Jeugdstorm naar de Germanische Jugend toejuichte, waarbij veel leden zich aanmeldden bij de Hitlerjugend-divisie (8).
Het einde
In de zomer van 1944 was Rost van Tonningen tot officier opgeleid bij het eerste bataljon van Landstorm Nederland. Halverwege maart 1945 vertrok hij naar het front, dat toen in de Betuwe lag. Op 8 mei 1945 werd Rost van Tonningen (inmiddels opgeklommen tot de rang van Obersturmführer), door de Canadezen gevangen genomen. Hij was eerst overgebracht naar een interneringskamp in Elst. Daarvandaan werd hij overgeplaatst naar Utrecht en op 24 mei 1945 werd hij naar de gevangenis in Scheveningen gebracht. Enkele dagen daarna, op 6 juni 1945, pleegde hij zelfmoord door over de balustrade van een trap naar beneden te springen. Tot een strafproces tegen Rost van Tonningen is het dus niet gekomen. Het is niet zeker of hij aan zijn einde is gekomen door zelfmoord of dat hij vermoord is. Wel is zeker dat hij, kort na zijn gevangenneming door de Canadezen, enige tijd in een militair hospitaal doorgebracht wegens een zelfmoordpoging.
Zijn tweede vrouw, Florentine Rost van Tonningen-Heubel die nog leeft, staat bekend als de 'zwarte weduwe' en doet af en toe pro-Duitse en nationaal-socialistische uitspraken in de openbare media waarover dan beroering ontstaat. Zij krijgt, zolang zij leeft, een uitkering van de Nederlandse staat omdat haar man parlementslid is geweest. Toen dit bekend raakte, zorgde dat voor veel ophef.
Door zijn overlijden voordat hij voor de rechter kwam zijn de daden van Rost van Tonningen nooit juridisch getoetst. Het lijkt echter zeer waarschijnlijk - ook gezien het lot van Anton Mussert - dat hij zou zijn veroordeeld.
Typering
Rost van Tonningens lidmaatschap van de NSB wordt onder meer gekenmerkt door zijn voortdurende machtsstrijd met Mussert en diens omgeving. Rost van Tonningen was radicaler en feller pro-Duits dan de andere NSB-kopstukken Anton Mussert en Cornelis van Geelkerken.
Op 24 augustus zond hij een brief aan de rijkscommissaris Seyss-Inquart waarin hij de 'eigenlijke gezindheid' van het NSB-hoofdkwartier omschreef als 'in wezen anti-Duits'. Zelf noemde hij zich vertolker van de 'Groot-Germaanse' gedachte. Mussert zette hij weg als een aanhanger van een 'christelijk-Bourgondische' gedachte (9). Het is aannemelijk dat Rost met dit soort uitlatingen de NSB in een dermate slecht daglicht heeft geplaatst, dat de Duitse bezetter aanvankelijk terughoudend was om belangrijke Nederlandse bestuursposities op te vullen met NSB-kopstukken. Wel heeft Rost zelf meer effectieve functies vervuld dan bijvoorbeeld Mussert: met name President van de Nederlandse Bank, twee secretariaten-generaal, president van de Nederlandse Oostcompagnie. Mussert kwam er met zijn leiderschap van de NSB en de lege titel 'Leider van het Nederlandse volk' (sinds december 1942) bekaaid vanaf.
J. J. van Bolhuis omschrijft hem als volgt (10):
:'Rost achtte zichzelf verre de meerdere van Mussert, de leider in zakformaat, die slechts dank zij hem in 1936 Hitler had mogen ontmoeten. Rost, die in tegenstelling met Mussert kind aan huis was bij Himmler en diens naaste medewerkers in Duitsland en Nederland, schold in zijn correspondentie als een viswijf, deinsde ten aanzien van Mussert en anderen niet terug voor de ordinairste achterklap, fantaseerde er maar op los en bestempelde ieder, die niet zijn bewondering voor de SS kon delen, als anti-Duits.'
Bij de NSB gold toetreden tot de Waffen-SS aanvankelijk nog als landverraad. Rost van Tonningen briefde dit door aan de Duitsers (11).
Voor het Bijzondere Gerechtshof zei Mussert op 28 november 1945:
:'Het staat nu wel onomstotelijk vast, dat Rost reeds jaren in nauwe verbinding stond met Himmler. Zijn internering vóór de invasie van 1940 had ik beschouwd als een doelbewuste verdachtmaking van de NSB, die op geen goede gronden gebaseerd was. Dit was onjuist. De Nederlandse regering heeft gelijk gehad door Rost en Feldmeijer te interneren.'
Voetnoten
1. 'Vijf nota's van Mussert aan Hitler , A. Mussert, p. 1293. Een mislukte poging tot gelijkschakeling , W. Drees, p. 27 in Oorlog en verzet - Nederland in oorlogstijd deel II, Van Loghum Slaterus, Arnhem en Meulenhoff, Amsterdam 19484. idem, pp. 28, 29
5. idem, pp. 30-32
6. Strijd met het recht, C. D. J. Brandt, pp. 247-252, in Oorlog en verzet - Nederland in oorlogstijd deel II, Van Loghum Slaterus, Arnhem en Meulenhoff, Amsterdam 1948
7. De papieren schim naast de economie, Tj. S. Visser, p. 316, in Oorlog en verzet - Nederland in oorlogstijd deel II, Van Loghum Slaterus, Arnhem en Meulenhoff, Amsterdam 1948
8. De Nationaal-Socialistische Beweging en andere totalitaire organisaties, J.J. van Bolhuis, p. 65 in Oorlog en verzet - Nederland in oorlogstijd deel II, Van Loghum Slaterus, Arnhem en Meulenhoff, Amsterdam 1948
9. Enkele hoofdfiguren van het Duitse bestuur, J.J. van Bolhuis, p. 345 in Oorlog en verzet - Nederland in oorlogstijd deel I, Van Loghum Slaterus, Arnhem en Meulenhoff, Amsterdam 1948
10. De Nationaal-Socialistische Beweging en andere totalitaire organisaties, J.J. van Bolhuis, pp. 46, 47 in Oorlog en verzet - Nederland in oorlogstijd deel II, Van Loghum Slaterus, Arnhem en Meulenhoff, Amsterdam 1948
11. idem, p. 58
Externe links
- [http://www.go2war2.nl/artikel/972 Uitgebreide biografie]
- [http://www.waffen-ss.nl/rost.php Nederlanders in de Waffen-SS]
- [http://www.parlement.com/9291000/biof/01133 Parlement.com]
- [http://www.derlebensbaum.com/book-07.doc briefwisseling] van RVT online (Duitstalig)
Rost van Tonningen, Meinoud
Rost van Tonningen, Meinoud
Rost van Tonningen, Meinoud
Rost van Tonningen, Meinoud
tablice zycie Sepsa pozycjonowanie Skrty angielskie
|
